Ik heb een heel goede jeugd gehad en heb heel liefdevolle ouders. Begin, bij 1979 mijn trouwen met Roel ( vader van mijn 3 kinderen) we wilden beiden graag kinderen, dus April 1980 bleek ik zwanger, met mijn diabetes was een zwangerschap toch een risico, het ging allemaal goed tot dat ik eind November in  coma (door de diabetes) raakte ik werd wakker in het ziekenhuis en er werd besloten dat ik tot de bevalling in ziekenhuis zou blijven, dat zou 25 Januari 1981 zijn. Echter 2 dagen voor de Kerst werd er geconstateerd dat de baby in mijn buik geen levensteken meer had, ik lag al een tijdje met 6 vrouwen op zaal , maar werd

als een melaatse van zaal gereden en alleen op een kamertje gelegd, en er werd mijn man even,snel verteld wat er gaande was (wat een verdriet). Ik mocht ook meteen naar huis, en moest na e Kerst terug komen om op natuurlijke wijze mijn kindje te baren. Kerst met een dood kindje in je buik, erger kan het toch niet !! Na de kerst moest de bevalling op gang worden gebracht, Vrijdags had ik 2 cm ontsluiting, vliezen gebroken en rond 5 uur s'middags werd onze dochter Daisy geboren, de dokter vond het beter dat ik haar NIET zou zien, echter daar nam mijn man geen genoegen mee, en heeft haar toch nog gezien, maar ik niet !! Hij vertelde dat het een mooie gave baby was, en een meisje !! 2 Januari 1981. 's Maandags mocht ik naar huis , als of er niets gebeurt was, helemaal geen steun of wat anders. Enkele weken later moesten we komen, want onze dochter was nagekeken en er was geen oorzaak van het overlijden gevonden. Wel deelde de Dokter mee, dat ik weer gewoon zwanger kon worden en dat hij dan met 36 weken een keizersnee zou doen. Een heel groot verlies en verdriet wat je een heel leven lang bij je blijft. Ze had afgelopen 2 Januari 29 jaar geweest. Wat ik me zeker heb gerealiseerd is dat ik wel met de dood in mijn buik heb gelopen, dus voor de dood ben ik zeker niet bang, want deze is in mijn buik geweest, met ons eigen kindje. Gelukkig was ik gauw weer zwanger, en ik zou rond 9 December moeten bevallen, natuurlijk naar een ander Ziekenhuis, waar de zorg optimaal was, gelukkig maar. 30 Augustus,werd ik al opgenomen en moest al die tijd daar blijven tot de bevalling, het zou een keizersnee worden, 23 November werd onze Zoon Sander geboren een heel mooi jongetje 6,5 pond en 48 cm.

Dus na een zeker en spannende en onrustige Zwangerschap werden we heel blijde ouders van een gezonde zoon. Daarna hebben we nog een 2e Zoon gekregen Vincent hij is geboren op 15 Augustus 1985 ook een gezonde jongen, in het zelfde Zieknhuis waar Sander was gehaald met de keizersnee. Ons gezin was compleet, we hadden daarna 6 gelukkige jaren met ons gezin, toen, moesten we weer door een moeilijke tijd ,want in de winter van 1991 werd er bij mijn man een melanoom gevonden (moedervlek die aan het veranderen was) we zij meteen naar het Anthonie van Leeuwenhoekhuis gegaan in eerste instantie was hij na de winter schoon van de Kanker, in de Zomer nog een bloedtransfusie en een zware Gemo kuur, echter zonder succes hij overleed op 16 December 1993 op 41 jarige leeftijd. Toen was ik echt het geloof in alles kwijt, ik bleef achter met mijn 2 jongens toen 8  en 12 jaar  toen heb ik ook weleens gedacht de auto in en ik rij met ze 3 en tegen een boom of het water in. Echter kom je bij de realiteit en denk je aan de kinderen dan mag je niet doen, voor GOD spelen.

Mijn Moeder was altijd mijn ROTS IN DE BRANDING heeft mij altijd gesteund met haar Lieve MOEDERROL !!! Zij is er gelukkig nog 85 jaar oud. En heeft altijd gezegd dat er nog wel een geluk in mijn leven zou komen, en daar heeft ze gelijk in gekregen, 2005 ontmoete ik mijn jeugdliefde ROB weer Na de eerste ontmoeting waren we weer verliefd als of we 18 waren. We trouwden 6 Juli 2006  en gelukkig  de kinderen zowel van hem,als mijn jongens hebben nu een eigen huisje en het geluk gevonden. Dit is wat ik kwijt wil een lang verhaal, met veel verdriet en vreugd en met het geloof van een hoger hand.

Met Vriendelijk Groeten van

Hanneke van Kalken